Oom Frans heeft er hard tegen gevochten en veel doorstaan. Net zoals mijn vader, was hij tegen het einde nog maar een schim van de man die hij ooit was.
Begin januari kwam via mijn nichtje Dymph het bericht dat het niet goed ging, dat hij was opgegeven. Z'n organen konden alle behandelingen niet aan. Eerst een hartinfarct, toen z'n lever die het begaf. De longen die hem amper nog lucht gaven.
Samen met Babiche ging ik op 5 januari op bezoek in het ziekenhuis. Hij was erg blij om ons te zien, wekte ook helemaal niet de indruk dat hij aan het doodgaan was. Hij was wel erg moe en had moeite met praten, maar was toch opgewekt en vrolijk. Hij gaf aan te hopen dat hij later in de week weer naar huis zou mogen zodat hij voor tante Rick de administratie in orde kon maken voor als hij er niet meer zou zijn.
Er kwam nog veel meer bezoek, dus Babiche en ik gingen weer weg anders zou het wel erg druk worden.
Een paar dagen later was oom Frans jarig, hij werd 64. Ik heb hem een felicitatie per sms gestuurd. De zaterdag daarna, 12 januari bleek dat oom Frans flink achteruit ging. Babiche, Jeroen en ik besloten om met z'n drieën naar hem toe te gaan om afscheid te nemen.
Oom Frans was - in vergelijking met de week ervoor - flink verzwakt. Sprak moeizaam. Hij zei dat hij het zo mooi vond om ons met z'n drietjes zo op een rijtje te zien staan, hij was echt blij dat we er alledrie waren. Hij vroeg ons of wij het niet moeilijk vonden om op bezoek te komen, dat het ons misschien teveel deed denken aan papa en dat hij het zo erg vond voor ons. Maar wij vonden het vooral erg voor hém!
Ik pakte zijn hand en vertelde hem dat ik hem wilde bedanken dat hij er voor mij was toen ik hem zo vreselijk hard nodig had, in de week dat papa overleed. En dat ik hem daar altijd dankbaar voor zal zijn. Hij antwoordde "graag gedaan en het gevoel is geheel wederzijds". Voor hem was ik ook een steun geweest in die week. Het was goed dat we dit hebben kunnen uitspreken naar elkaar.
Een paar dagen later ging oom Frans naar een hospice. De volgende zaterdag wilden mijn moeder en ik hem daar nog eens bezoeken. Dymph was de dag ervoor op bezoek geweest en vertelde dat het eigenlijk heel gezellig was en dat oom Frans ook erg opgewekt was, en duidelijk blij met het bezoek. Ze adviseerde wel dat we eerst even zouden bellen om te vragen hoe laat we het beste konden komen.
Mama probeerde tante Rick te bellen, maar ze nam niet op. Toen besloot ik om dan maar het hospice rechtstreeks te bellen.
Ik kreeg een verpleegkundige aan de lijn en ik vroeg haar hoe laat we op bezoek konden komen bij mijn oom. Het bleef heel even stil aan de andere kant en toen kwam de mokerslag. "Uw oom is vanmorgen overleden, hij is zojuist opgehaald". Dat verklaarde meteen waarom mijn tante de telefoon niet opnam.
Wat was ik blij dat ik de week daarvoor nog tegen hem gezegd had wat ik had willen zeggen!
Oom Frans is een mooie, rustige dood gestorven. Geen doodsstrijd zoals papa had op het laatst. Tante Rick gaf hem een zoen en toen ze losliet, liet oom Frans letterlijk het leven los.
Via Dymph hoorden we dat tante Rick graag wilde dat wij - nichten en neef - iets zouden zeggen bij de crematie. Oom Frans en tante Rick hebben zelf geen kinderen, dus het was wel een logische gedachte.
Ik heb oom Frans nog gezien in de kist. Het was geen grote schok, ik had hem tenslotte een week eerder nog in leven gezien en wist dat hij sterk vermagerd en kaal was door de behandelingen. Gelukkig was er in de afgelopen maanden weer wat donshaar verschenen, waardoor hij z'n baardje in ieder geval weer een beetje terughad. Hij had bij ons bezoek nog gezegd hoe blij hij daarmee was.
Op vrijdag 25 januari was de crematie. Eigenlijk wilde ik dat Jeroen mijn tekst zou voorlezen, maar uiteindelijk besloot ik ter plekke dat ik het zelf zou doen.
Ook tante Ton had een mooie tekst gemaakt. Ik heb veel respect voor de manier waarop ze zich staande houdt. Als laatste en oudste over zijn van 5 kinderen, je kleinste broertje zelfs overleven. En dan toch daar gaan staan en je verhaal doen.
Het was behoorlijk druk. Veel oud-leerlingen en oud-collega's waren aanwezig. Een van de oud-collega's sprak ook tijdens de plechtigheid. Een jaar geleden was oom Frans namelijk met vervroegd pensioen gegaan, om lekker te gaan genieten van het leven, samen met tante Rick. Hoe wreed kan het leven lopen....
Als "schoonzus" was Els uiteraard ook aanwezig. Ze had het zichtbaar moeilijk. Het was een beetje vreemd, we hadden haar al ongeveer een jaar niet gezien. Babiche en ik hebben haar gedag gezegd en gecondoleerd, maar het voelde erg ongemakkelijk. Daarna gingen we in de condoleance rij staan om tante Rick gedag te zeggen. Ik vroeg haar of ze mijn tekst wilde hebben maar ze zei dat ze liever had dat ik die, samen met mijn gezin, een keer persoonlijk kom brengen. Die afspraak komen we binnenkort na.
Oom Frans. Hij was mijn steun en toeverlaat in de periode van papa's overlijden. Ik had zijn steun nog veel langer kunnen gebruiken. Had nog veel met hem willen praten over vroeger, over papa. Het heeft niet zo mogen zijn. Op 19 januari 2013 moest hij de strijd tegen kanker opgeven.
Dat is erg moeilijk om te accepteren.
Oom Frans is 64 jaar geworden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten