En dat maakt het moeilijk om anderen te vertellen hoe ik me werkelijk voel. Ik hou er niet van om te huilen waar anderen bij zijn, dat maakt me te kwetsbaar. Peter heeft het vaak over opa en als ik hem dan ergens antwoord op geef merkt hij mijn emotie op. Emotie waarvan ik zelf niet eens doorheb dat ik het uit. Dan zegt hij “mama, huil je? Je mag best huilen hoor”. Zo lief, maar ook dan huil ik niet. Het lukt me niet. Ik moet sterk zijn van mezelf. Soms voel ik me daar best schuldig over, naar papa toe. Hoewel hij juist degene zou zijn die het zou kunnen begrijpen, zelf zat hij ook zo in elkaar.
Lachen doe ik ook heel veel. Zoveel mogelijk. Om Peter en Zoë, als ze weer eens iets grappigs doen of zeggen, om m’n neefjes en nichtjes, om de katten, of om leuke herinneringen aan papa.
Toch heb ik de laatste maand ook een paar keer gehuild, of heel erg mijn best gedaan om vooral niet te gaan huilen terwijl het behoorlijk hoog zat.
Op 30 oktober kwamen Gijs en ik terug van een welverdiend weekendje Antwerpen. Heerlijk uitgerust en ontspannen. ’s Avonds thuis ging natuurlijk de laptop weer aan. Facebook, Hyves, het moest toch weer even bijgehouden worden
. Op de voorpagina van Hyves stond in grote letters “KanjerGuusje overleden”. Ik werd nieuwsgierig en ging lezen. Zo kwam ik op een blog terecht van een vader die schreef over zijn zieke dochtertje van 10 jaar. Ze had kanker. Het blog was bijgewerkt tot en met 29 oktober. Ik las dat het erg slecht ging, maar er stond niet dat ze was overleden. Ik kreeg een beetje hoop, misschien was Hyves voorbarig geweest in de berichtgeving. Maar ook op Twitter werd er volop over gepraat. De volgende avond ging ik weer naar het blog. En helaas bleek toen dat het klopte. Het kleine meisje Guusje was overleden aan kanker. Ik werd er vreselijk emotioneel van. De vader van Guusje had het overlijden zo mooi beschreven, dat het bijna leek alsof ik er zelf bij was geweest. Vanaf toen ging ik het blog teruglezen, vanaf het begin.
Of het nu lag aan de schrijfstijl van Guusjes vader, of aan de vreselijke gebeurtenissen, of aan een combinatie; ik ging een beetje van Guusje houden. Een meisje van 10 dat zo dapper de strijd aan ging met een ontembare tumor. Wat had dat arme jong veel pijn. En wat de artsen ook probeerden, ze bleef ondraaglijke pijn houden. Maar ook de wil om te leven, om te blijven vechten. Op de foto’s keek ze me aan, met de mooiste en grootste blauwe ogen die ik ooit heb gezien.
Op een gegeven moment leek het een beetje beter te gaan, af en toe was er die ene zwaluw die nog geen zomer maakte, maar wel hoop gaf. En hoewel ik dondersgoed wist hoe het af ging lopen, kreeg ik ook weer hoop. Hoop dat de blogs vanaf 30 oktober niet om hetzelfde meisje gingen. Tegen beter weten in natuurlijk. Ik bleef lezen, en kwam terecht in oktober. Het deed me een beetje denken aan een prachtig boek dat ik heb gelezen “we moeten het even over Kevin hebben” (we need to talk about Kevin). Tijdens het lezen belandde ik op het punt dat ik wíst dat als ik de bladzijde zou omslaan, ik iets verschrikkelijks te lezen zou krijgen. En zolang ik die bladzijde niet omsloeg, had ik nog “hoop”, dan was het nog niet gebeurd. Maar aan de andere kant wilde ik ook weten hoe het boek verder zou gaan, maar daar zou ik alleen achter komen als ik zou doorlezen.
 |
| Guusje tijdens fotoshoot voor Libelle |
Dus ik las door. En las opnieuw hoe het kleine meisje Guusje overleed. Gevoel van onmacht, woede, frustratie en verdriet over het sterven van een onbekend kind. In de tussentijd had ik ook gelezen hoe het de familie was vergaan in de periode na het overlijden van Guusje. Prachtig beschreven. De tekst van de uitvaart die door haar vader zelf werd uitgesproken, de youtubejes met foto’s van Guusje en prachtige muziek. Mooi, maar het maakte me ook boos. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat zo’n klein meisje zoveel moet meemaken, zoveel pijn, zoveel angst en zoveel verdriet. En dan uiteindelijk tóch sterven. Zooo oneerlijk! En dan haar ouders, haar broers en zussen. Dat verdient toch niemand? De foto van Guusje, bloot en aan allerlei slangen en buizen in bed, die maakte het meeste indruk. Ik zat boven in bed met mijn laptop, mocht nog niet veel doen na mijn naveloperatie. Ik zag die foto op de youtube, en waarschijnlijk deed de muziek ook een duit in het zakje (mijn leven is van mij – Pia Douwes), ik huilde alsof ik haar persoonlijk goed gekend had. Het was echt verdriet om dit totaal onbekende meisje van 10.
Toch heeft het lezen van het blog over Guusje me ook geholpen. Dit meisje had vreselijke ondraaglijke pijnen. Wat er ook geprobeerd werd, de pijn werd niet minder. Tijdens papa’s ziekte had hij het steeds over die “verrekte pijn in mijn schouder”. Hij kreeg diverse pijnstilling waaronder morfinepleisters, pleisters die Els steeds vaker moest bijplakken. Nooit heb ik beseft wat voor pijn die klotekanker bij papa veroorzaakte. Hoe erg die pijn eigenlijk was. Maar doordat Guusjes vader haar pijn zo goed kon beschrijven, begrijp ik papa nu veel beter. Ook zijn pijn was ondraaglijk.
Dat hij op maandag 12 september tegen mij zei “meske, ik heb het opgegeven”, vond ik toen heel begrijpelijk, zoals hij zijn leven moest leiden, dat was eigenlijk onmenselijk. Maar juist toen hij dat zei leek het eigenlijk best wel redelijk met hem te gaan. Toch zou die avond de morfinepomp worden aangesloten. En nu, nu begrijp ik waarom. Guusje had soms ook een goed moment, momenten dat de pijn even wat minder leek te zijn, momenten van afleiding wellicht. Maar over het geheel genomen leed dat arme jong vreselijk pijn. Zo ook papa, hij leed te veel pijn. Daar konden de goede momenten niet tegenop.
Dat hij 36 uur na ons gesprek die maandagmiddag al dood zou zijn, dát was een grote klap. Niet verwacht. Dat het die week zou gebeuren, ja daar had ik wel op gerekend. Ik zou woensdagmiddag naar hem toe gaan om niet meer weg te gaan, zodat ik bij hem kon zijn als hij dood ging.
Maar hij heeft er niet op gewacht. Nog steeds heb ik veel verdriet om het feit dat ik 10 minuten te laat was. Tien minuten maar.
En zo blijf ik maar jojo-en met mijn emoties. Heb blog over Guusje is nu een boek geworden. Zodra het kon heb ik het besteld. Het zal waarschijnlijk over een paar dagen bezorgd worden. Dan zal ik weer lezen over Guusje, over haar ziekte en haar overlijden. Maar ik zal ook weer met beide benen op de grond gezet worden. Wat ik heb meegemaakt, staat in geen verhouding tot wat Guusje en haar familie hebben meegemaakt. Guusjes strijd duurde 7 maanden, papa’s strijd iets meer dan 7 weken. Dat is kort, heel erg kort, maar voor papa was het al veel te lang. Als 7 weken pijn voor een volwassen man al bijna niet meer vol te houden is, dan kan ik alleen meer de allergrootste bewondering opbrengen voor dat meisje van 10 die het 7 maanden volhield.
Vandaag ben ik een emotioneel wrak. Kan de hele dag alleen maar denken aan papa, aan mijn verdriet, aan het gemis. En dan dwaal ik al snel af naar Marjolein, en daarna naar opa. Over 3 dagen is hij al 20 jaar dood. Niet te bevatten. Want ik mis hem nog steeds. Marjolein ook. En nu papa erbij.
Soms word het me gewoon een beetje teveel. Zoals vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten