Van Sinterklaas heb ik 4 cd’s gekregen met kerstliedjes, voor in de auto. Ja, 4 cd’s want Sinterklaas kan nu eenmaal erg moeilijk kiezen. Toch draai ik steeds dezelfde liedjes. Liedjes waar ik eigenlijk heel emotioneel van word. Prachtige bombastische, maar ook best wel christelijke liedjes, zoals “oh holy night” en “silent night”. De tranen staan me nader dan het lachen bij het horen van die liedjes, toch blijf ik ze draaien. Want het is ook mooi en soms heb ik het gewoon nodig om emotie op te roepen, want papa’s dood zit me nog steeds zo hoog.
De kinderen horen liever de vrolijke kerstliedjes, en hoewel ik die ook erg leuk vind, het vrolijkt me niet zo op als in andere jaren. Toen blérde ik de liedjes mee en werd helemaal meegezogen in de kerststemming. Nu fluit ik hooguit met een liedje mee. Fluiten, ik deed het altijd al, maar sinds papa’s dood ben ik me ervan bewust. Ik wou dat ik net zo mooi kon fluiten als hij.
We gaan morgen gourmetten. Dat vinden Peter en Zoë erg leuk, en het is ook wel gemakkelijk. Gek genoeg heb ik daar wel zin in. Niet omdat het ons kerstdiner is, maar gewoon omdat het gezellig is.
Oud&Nieuw, daar heb ik de ergste gemengde gevoelens bij. We gaan dit jaar naar de Efteling, die zijn voor het eerst open met Oud&Nieuw. We lenen de buggy van Finn, zodat de kinderen afwisselend kunnen zitten, want het zal best vermoeiend voor ze zijn. Attracties open, entertainment en daarna aftellen naar 2012 op de Brink met aansluitend een vuurwerkshow. En daar zit em nou net de kneep. Dat aftellen. Het nieuwe jaar instappen. Zonder papa. Want zo voelt het, alsof ik papa ga achterlaten in 2011. Ik kan er niet onderuit, maar dat gevoel kan ik ook niet van me afschudden. Hoe dichter we bij 31 december komen, hoe meer buikpijn ik voel.
Het jaar 2011 was een k*tjaar op z’n zachtst gezegd. De mooie momenten en mooie herinneringen zijn schaars. Hoogtepuntje was dat Peter zijn zwemdiploma haalde. Het laatste evenement waar mijn vader ook bij was. Toen al ziek, al wisten we dat toen nog niet.
Maar er waren vooral dieptepunten. In maart verloor ik eerst mijn oom, Ad Hoeymans. Mijn gezondheid ging niet bepaald van een leien dakje. Papa werd ziek. Ongeveer tegelijk moest ik van pillen overstappen naar injecties tegen de reuma. 3 maandagen naar het JBZ. De 4e maandag deed ik het thuis zelf. En toen zag ik in de bijsluiter waarom ik me zo vreselijk beroerd en uitgeput voelde. Direct stoppen. Leverfunctiewaarden waren angstwekkend hoog. Zomervakantie totaal verpest. Ik kon niets doen met de kinderen, het was kloteweer dus we zaten ook nog eens hele dagen binnen. Ik kon ook niet naar mijn vader,
in die – achteraf zo kostbare – weken. Papa ging hard achteruit en stierf veel te vroeg, op 14 september.
Gek genoeg werd ik ook heel verdrietig om het nieuws over Guusje uit Kaatsheuvel, 30 oktober. Ik kende het meisje niet, maar dankzij haar vaders blog sloot ik haar in mijn hart. En rouwde om een mij totaal onbekend kind. En al met al was dat voor mij misschien wel de druppel. Een kind dat sterft aan kanker? Dat mijn vader eraan moest sterven is al vreselijk. Maar een kind? Dat trok ik even niet.
En nu is het bijna 2012. Een nieuw jaar. Maar papa gaat niet mee naar het nieuwe jaar. En dat doet me meer pijn dan ik ooit verwacht had. Dus als we straks aftellen naar 2012 zal ik dat met gemengde gevoelens doen. Ik zal Gijs en de kinderen een gelukkig nieuwjaar wensen, naar het vuurwerk kijken. Maar wel met buikpijn. Ik herinner me de oud&nieuw van 1995-1996. Het was voor mijn vriendin de allerlaatste oud&nieuw van haar leven. Toen het vuurwerk losbarstte ben ik naar de keuken gegaan. Ik had buikpijn, verdriet. Wat is kanker toch een rotziekte. Dat was het toen, en dat is het nu nog.
Hoewel ik er nu tegenop zie om 2012 in te stappen, hoop ik wel dat het voor ons, en voor anderen die een rotjaar achter de rug hebben, een beter en fijn jaar zal worden. Zodat we volgend jaar met oud&nieuw kunnen zeggen ‘hopelijk wordt het net zo’n goed jaar als 2012 is geweest’.
Dat is mijn wens voor iedereen.
Liefs,
Dominique
Geen opmerkingen:
Een reactie posten