Na het ontbijt gingen mama, Babiche en ik op zoek naar een megasupermarkt om te winkelen en we zouden "onze" oude camping in Bevercé gaan opzoeken. We vonden een hele grote Carrefour waar we lekkere dingen kochten die ze in Nederland niet hebben. En toen op zoek naar de camping. We hadden geen TomTom bij ons, maar ik wist in welke straat in Bevercé het was en had op Google Earth de route al een keer bekeken, dus we hadden het gelukkig zo gevonden. Jammer dat het zo regende, want dat maakte alles een beetje troosteloos.
Bij aankomst zagen we een bord dat het verboden was om op de camping te komen voor mensen die er niks te zoeken hadden. Babiche en ik zijn natuurlijk netjes opgevoed dus we waren wat terughoudend, maar de vrouw die ons heeft opgevoed was wat kordater. "Gewoon die camping oplopen, kan ons het schelen".
Het bord dat vroeger boven de ingang hing, was nu verscholen voorbij de ingang opgehangen.
Ik kreeg meteen een weemoedig gevoel toen we de camping opliepen. We kwamen op de plek waar vroeger onze stacaravan had gestaan. Er stond nu een caravan van iemand anders en omdat we "ons" plekje toch wel op de foto wilden hebben, gingen mama en Babiche "strategisch" voor het hekje staan :-) .
We liepen verder het pad af, naar de achterkant van de camping. Voor ons lag de berg met daarop de watertoren. De toren was vervangen voor een soort rechte buis, in plaats van de mooie toren van 30 jaar geleden, met kantelen enzo. We stonden te discussieren of de toren nog wel op dezelfde plek stond, hij leek zo dichtbij. Maar ja, Babiche en ik zijn nogal gegroeid in die 30 jaar. Als je klein bent lijkt alles groter dan het is.
We liepen verder langs het pad wat met een rondje terugvoerde richting de ingang. Een auto met daarin waarschijnlijk de beheerder stopte en keek ons een beetje onderzoekend en achterdochtig aan. We trokken ons er niets van aan, we waren eindelijk weer op "onze" camping geweest. Hoewel we allemaal strak stonden van de herinneringen, miste ik papa niet toen ik op de camping rondliep. Even later wel....
We gingen met de auto op zoek naar de plek vlakbij de camping, waar je een riviertje kon oversteken naar de rand van het bos aan de voet van de berg, waar een wandelpad naar de watertoren voert. Ik herinnerde me nog dat we met warm weer door het riviertje waadden. Mama herinnerde zich de auto's die in het watertje gewassen werden. Grappig hoe iedereen andere herinneringen bewaart aan dezelfde locatie.
We vonden het riviertje.... Of het door de regen kwam, of door smeltwater in de winter, ik weet het niet. Maar het was niet bepaald een doorwaadbaar riviertje, eerder een kolkende watermassa. Gelukkig was er een betonnen loopbrug. Aan de toestand van de brug te zien (verroeste en half afgebroken armleuningen) moest die er 30 jaar geleden ook al zijn geweest, maar ik herkende het niet. Wel kwamen we tot de definitieve conclusie dat de toren nog op exact dezelfde plaats stond als vroeger, en dus niet verplaatst was.
Hier, aan de rand van het water, aan de voet van de berg, daar miste ik papa. Enorm. Het overviel me echt.
Ik denk niet dat mama of Babiche het gemerkt hebben. Maar ik was ineens intens verdrietig. Wat had ik hem toch graag nog verteld dat ik terug was geweest! Ik was vroeger al groot genoeg om samen met papa naar de watertoren te wandelen, in mijn beleving hebben we die tocht minstens 4x gemaakt. Boven bij de watertoren gingen we dan tegen de muur zitten en dan aten we een boterham en dronken wat. En dan wandelden we weer terug. Twee uur heen, twee uur terug.
Mama en Babiche gingen alvast in de auto zitten, maar ik wilde nog heel even blijven. Ik kón de plek gewoon niet loslaten. Ik liep filmend de betonnen brug over. Halverwege keek ik naar het kolkende water onder me, de leuningen waren daar verdwenen en het was een beetje glad, dus helemaal ongevaarlijk was het niet. Aan het einde van de brug begon het wandelpad richting het bos. Ik ging niet verder, want het was een grote modderbende. Maar daar, aan het begin van dat pad, daar voelde ik me even heel eenzaam. In gedachten heb ik even met papa gepraat.
Terug in het huis zouden Babiche en ik stamppot gaan maken voor het avondeten. Uiteindelijk heb ik er niet eens zoveel aan gedaan, want ik hield me vooral bezig met wat kinderen hier en daar. Zo wilde Zoë graag in bad met haar neefje en nichtjes. Dat zou wat druk worden, dus werd besloten eerst Jara en Zoë, dan Aidan en Ellis en uiteindelijk Finn en Peter. In eerste instantie durfden de kleintjes niet zo, en zat Zoë er alleen in, maar uiteindelijk was het voor elkaar; met z'n vieren in het "eibad". (foto wordt nog vervangen voor foto van bad met "inhoud")
Peter had er niet zo'n zin in, dus Finn ging alleen in bad. Hij vond het ook heerlijk. Na afloop van het waterfestijn was alles echt drijfnat in de badkamer. Maar ze hadden lol gehad!
Tijdens het eten zaten we weer aan de grote vierkante tafel met z'n allen. Ontzettend gezellig. Na het eten gingen de kleintjes naar bed en gingen we nog wat spelletjes doen met Peter en Zoë. Jeroen en Marieke gingen nog even lekker in de stoomcabine zitten. Heerlijk, gewoon lekker doen waar je zin in hebt en toch met z'n allen bij elkaar zijn. Toen Peter en Zoë in bed lagen nog even de pooltafel opgezocht. Ik wilde het niet zo laat maken als de avond ervoor, anders zou ik op zondag écht niks meer waard zijn. Gijs was zelfs al eerder naar bed gegaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten