"Maar Zoë, ik ben toch hartstikke goed in monsters verjagen? Dan roep je mij toch, doen we het raam weer open, jagen de monsters naar buiten en dan snel het raam weer dicht".
"Ja maar dan ben ik toch eerst nog bang voordat jij er bent, want misschien gaan ze wel vuurspuwen, dat kunnen ze!"
Ik vroeg Zoë hoe de monsters eruit zagen. Nou, het bleek er 1 te zijn. "blauw, zacht vachtje en kleine oortjes net als een kat". Het klonk, op de kleur na, wel een beetje als Clowntje de kat. Nee, die was het niet, het was echt een monster en hij kon ook nog vuurspuwen. Nog niet zo goed, want het was nog een kleintje.
Aangezien dit monster zich kennelijk iedere avond in Zoë's kamer verschanste, leek het me beter om dit wat diplomatieker aan te pakken dan alleen verjagen als dat nodig was. Ik zag me al 3x op een avond naar boven gaan en dat hele monster-verjaag-ritueel afdraaien. Niet zo'n zin in.
Ik vroeg Zoë waarom ze dan bang was voor zo'n zacht blauw monstertje met kattenoortjes. Misschien was het monstertje ook wel bang voor haar! En misschien wilde hij Zoë juist graag beschermen en gewoon gezelschap houden.
Nou, en toen begon Zoë's fantasie pas echt overuren te draaien.... Het monstertje bleek een naam te hebben, "Webbie". "Net als die dingetjes van de Super mama!" Aha, Webbie dus. En Webbie blijkt niet alleen Zoë te beschermen en gezelschap te willen houden. Neehee, Webbie wil ook midden in de nacht met Zoë spelen. Gezellig samen met de Playmobil, en wat hij echt leuk vindt is om te kijken hoe Zoë met de DSi speelt.
Jaja.
Ik heb Zoë toch echt even heel duidelijk gemaakt dat het dus niet de bedoeling is dat ze 's nachts gaat spelen, en dat ze heel duidelijk tegen Webbie moet zeggen dat ze moet slapen. "Maar mama, dat is zielig voor Webbie". Daar denkt mama echt anders over. Webbie mag aan het voeteneind gaan zitten en op haar passen, maar er wordt niet gespeeld midden in de nacht. Probleem is alleen dat Webbie kennelijk alleen in het donker zichtbaar is en ook alleen in het donker kan spelen.
Nou, daar heeft moeders natuurlijk ook direct een pasklare oplossing voor. "Dan ga je morgen uit school naar je kamer, doe je het rolluik naar beneden en de gordijnen dicht en dan komt Webbie vanzelf te voorschijn om te spelen. Dan is het toch donker, en toch ook gewoon speeltijd."
Probleem opgelost!
Een dag later zei Zoë dat Webbie op haar bed zat. Ik kon dat hele monster natuurlijk niet zien, dus ik opperde dat waarschijnlijk alleen kinderen Webbie zouden kunnen zien. "Ja" zei Zoë, "alleen ik kan Webbie zien. En hij is heel echt. En dat is geen fantasie van mij he mama, dit is in de echte wereld!"
Ik heb geleerd dat je gewoon lekker in de fantasie van je kinderen moet meegaan. Tot op zekere hoogte dan. Vooralsnog vind ik Webbie een prima aanwinst in de familie. Hij laat Zoë lekker slapen 's nachts, want bang is ze niet meer. Er is niks mis met het hebben van een fantasievriendje.
Maar op het moment dat Webbie zich gaat misdragen, of dat Zoë zich gaat misdragen omdat Webbie haar daartoe aanzet, dan is het gebeurd met Webbie. We kennen Zoë inmiddels door en door, ze is onze "smoezenkoningin" als het erom gaat om ergens onderuit te komen, dus Webbie de schuld geven van dingen die fout gaan, dat is niet ondenkbaar.....
We zullen zien hoe lang Webbie het gaat volhouden in huize Leemans.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten