Brief aan papa

Voor de uitvaart van papa hebben Babiche, Jeroen en ik ieder een brief geschreven, gericht aan papa. Omdat ik er zelf niet toe in staat was, heeft Jeroen mijn brief, naast de zijne, ook voorgelezen.

Hieronder de tekst van mijn brief aan papa.

dinsdag 20 september 2011

Lieve papa,

Wat ben ik blij dat ik vorige week maandag nog bij je ben geweest. We hebben samen gehuild, gelachen en gepraat. Tot het einde toe bleef je de regie in handen houden over je eigen afscheid. We hebben ons best gedaan, en ik denk dat je wel trots en tevreden bent over het resultaat.

Als ik terugkijk, is onze relatie er eigenlijk altijd een geweest met bergen en dalen, en af en toe een heus rotsblokje midden op de weg. Vooral toen ik in de puberteit zat kwamen we veel rotsblokjes tegen, deels aan mijzelf te wijten, tenslotte heb ik het puberen tot een kunst verheven. Maar naarmate we allebei ouder en wijzer werden, werd de weg van onze relatie steeds egaler. We ontdekten dat we eigenlijk best wel wat gemeen hadden, vooral het onderwerp geschiedenis. Jouw passie is mijn hobby. Ik keek altijd uit naar je Tweeterp stukjes over Engelen. En dan dat boek waar je aan meegewerkt hebt, wat is dat prachtig! Ik ben nog altijd niet toegekomen aan het lezen, want bij elke foto of plaatje dwalen mijn gedachten alweer af naar tijden die ik niet zelf meegemaakt heb….

Ik ben je dankbaar dat je ook je kleinkinderen hebt laten delen in je passie voor geschiedenis. Peter en Zoë zijn een paar keer mee naar het gemaal geweest, waar je ons ook mee naartoe nam toe we klein waren. Hetzelfde geldt voor de speeltuin in Nederhemert. Je nam je kinderen daar mee naartoe, maar later ook je kleinkinderen. En wat zat je te genieten vanaf dat terrasje, toen je zag dat ze er zo’n plezier hadden!  We zullen die speeltuin in ere houden, net als het gemaal. Het is jouw geschiedenis, en daarmee ook de mijne. En zo kan het ook de geschiedenis van je kleinkinderen worden. En ik hoop dat ik Peter en Zoë op net zo’n bevlogen manier de liefde voor geschiedenis kan bijbrengen, zoals jij dat bij mij hebt gedaan.

Er zijn natuurlijk meer dingen die ik van je heb mee gekregen. Jij kon prachtig fluiten, ik kan het ook. Zij het dan wel iets minder zuiver dan jij… En muziek natuurlijk, als kind kon ik al woordelijk meezingen met Urbanus, Robert Long en Cornelis Vreeswijk. En daar zat jij dan enorm van te genieten, je vond het prachtig.

Carnaval was je andere passie. In Gestel was het leuk, maar in Den Bosch was het leuker. We gingen op een avond samen op stap in Gestel, naar café het Vertier. Met de auto natuurlijk, want als het verder dan een meter of 10 was, vond je het al snel te ver om te lopen. Eigenlijk is die avond de kiem gelegd voor je hernieuwde vriendschap met Els, want zij was daar ook. Toen we naar huis gingen hadden we natuurlijk veel te veel op om nog in de auto te mogen stappen. We stonden naast de auto toen een wildvreemde tegen me zei dat ik toch wel een geweldige vader had, dat hij me zomaar op kwam halen uit het café na een avondje stappen. Eenmaal in de auto kwamen we niet meer bij van het lachen, die man moest eens weten!

Later vierde je ieder jaar carnaval samen met Els, en kwam ik op dinsdagavond naar Den Bosch om daar samen de laatste avond mee te vieren in de kelder van Central, met aansluitend de begrafenis van Knillis.

En nu ben ik hier, op jouw eigen uitvaart. Papa, het is veel te vroeg. Veel te vroeg.