Kindervreugd

Ik heb twee kinderen, ze geven me veel vreugde. Iedere dag weer. Nu is vreugde wel een ruim begrip hoor. Het komt ook vaak voor dat ze me vooral vreugde geven als ze slapen. Dan geven ze veel vreugde, omdat ze dat dan overdag uitgespaard hebben zeg maar.

Peter is ruim 9, Zoë is bijna 6. Wat Peter doet, wil Zoë ook doen en als ze het niet kan dan probeert ze het gewoon. Zo mocht Peter toen hij 6 was nog helemaal niet alleen buiten spelen. Zoë doet dat dus al sinds ze 4 was. Je houdt het gewoon niet tegen. En je hebt nu eenmaal niet elke keer zin om een kleuter-driftbui te doorstaan. Jammer genoeg houdt 9 jaar ook in dat Peter vaak wat brutaler is, meer in opstand komt tegen de regels die wij proberen te handhaven bij de Leemansjes. Met Zoë in z'n kielzog, want wat grote broer kan....

Op internet heb ik de kinderen lang een schuilnaam gegeven, met name op nujij. Peter noemde ik Prinsje en Zoë noemde ik dan Zonnetje. Op die manier kon ik ze een beetje anoniem houden. Prinsje was al vanaf het begin het koosnaampje dat mijn moeder aan Peter gaf, omdat hij wel wat weghad van "le petit prince". En mijn koosnaampje voor Zoë is Zonnetje. Dat wil zeggen, ze heeft er twee, Draakje is ook een favoriet koosnaampje en past vaak eigenlijk beter bij haar... Mijn koosnaampje voor Peter is Pietje. In het begin vond hij het maar raar, maar inmiddels reageert hij er gewoon op. En zeg nou zelf, Pietje klinkt toch gewoon leuk. Past wel bij een ondeugend en eigenwijs ventje zoals Peter. M'n eigen Pietje Bell.

Peter mag zich ook graag als een prinsje gedragen. Als ik hem 's morgens wakker maak is hij meestal snel op, kleedt zich aan en gaat naar beneden. Alwaar meneer dan gaat zitten wachten tot de mama-ober zijn ontbijt heeft gemaakt én geserveerd. Vanmorgen klaagde hij dat ik zijn kleren niet had klaargelegd. Dat was ook onmogelijk daar al zijn kleren van de afgelopen week op verschillende hoopjes door z'n kamer lagen. Kennelijk was hij ervan overtuigd dat vuile kleren vanzelf naar de wasmand lopen. Kan ik hem niet kwalijk nemen, tenslotte probeer ik zijn vader er ook al jaren van te overtuigen dat wasmanden een bepaald doel hebben. Maar Peter is 9 en dus nog kneedbaar, dus wil ik dat hij zichzelf aanleert om de wasmanden te gebruiken. Hoop doet leven!

Zoë is nog een graadje erger, ik ben voor haar niet alleen de mama-ober, maar ook de persoonlijke kleedster. Ze zeurt gelukkig nog niet dat ze bepaalde kleding niet aan wil, maar laat zich wel graag aan- en uitkleden. Want dat is véél makkelijker dan zelf doen. Als mademoiselle dan is aangekleed, gaat ze ook naar beneden om te wachten tot het ontbijt wordt geserveerd. Om vervolgens in een eindeloos traag tempo d'r boterhammetje op te eten. Met als gevolg dat het elke ochtend weer haasten en racen is om op tijd op school te komen. Peter doet het net andersom, die denkt dat zijn boterhammen binnen 10 seconden naar binnen gewerkt moeten zijn.
Ja, Peter en Zoë. Soms lijken ze op elkaar, soms zijn het twee uitersten.

Als ze op school zitten begint de kindervreugd weer voor mama. Even rust. Soms inderdaad maar heel even, want voor Zoë ben ik al twee keer vanuit school gebeld of ze opgehaald kon worden. Beide keren omdat ze van de glijbaan af gesodemieterd was. De eerste keer zat ik net met een vriendin aan een bakje thee met een taartje, midden in het centrum van Den Bosch. Het leek de school verstandig als Zoë naar de huisarts ging. Gelukkig kon ik Gijs bereiken, hij kon veel eerder bij school zijn dan ik. De conclusie was dat Zoë een lichte hersenschudding had. De tweede keer had school mij niet kunnen bereiken en Gijs ook niet. Dus werd oma opgetrommeld. Nietsvermoedend zat ik thuis aan een kopje koffie toen mijn moeder met een hele zielige Zoë binnenkwam. Schrammen van haar voorhoofd via haar neus tot haar kin. Deze keer had ze het anders aangepakt. De eerste keer was ze achterover op haar hoofd gevallen van bovenaf het glijbaanrek, deze keer  was ze voorover op de glijbaan gevallen en met een noodvaart op haar gezicht in het zand geland. Tja...

"doe es zielig kijken"

Wat dat betreft is Peter een stuk rustiger. Zelden een gat in z'n broek of zand in z'n schoenen. Wel kwam hij een keer op een zondagmiddag met een hevig bloedend hoofd thuis. Verstoppertje gespeeld en langs een muur omhoog gekomen en z'n hoofd opengehaald aan zo'n klein frutje cement. Flinke snee. Het zag er vooral heel akelig uit en het bleef ook maar langs z'n neus stromen. Mama mocht met hem naar de huisartsenpost, gek genoeg veranderen stoere papa's in enorme watjes bij de aanblik van een hevig bloedende zoon. De arts daar liet in eerste instantie weten dat hij het zelf erg akelig vond om te hechten. Nou, dat wekt vertrouwen.... Mama mocht helpen met knoopje leggen. Peter was erg dapper. Er was maar 1 hechting nodig, maar het zat op een lastige plek, midden in z'n dikke bos haar bovenop z'n hoofd. Was nog een hele kluif om z'n haar en hoofd schoon te krijgen zonder zeep en zonder in de buurt van de hechting te komen.

Ach ja, je maakt nog eens wat mee met je kinderen. Kindervreugd.dus! :-)

Zoë is een meester in het verzinnen van verhalen. De meest waanzinnige fantasiën brengt ze voort. Het is af en toe gissen of ze iets echt heeft meegemaakt of dat ze het bedacht heeft. Zelf kan ze enorm in haar fantasie op gaan, en denken dat het echt is. Soms best lastig, maar meestal hilarisch! Ze is ook onze smoezenkoningin. De smoezen die zij soms bedenkt, prachtig! En hou je gezicht dan maar eens in de plooi. Zoals laatst; ze liep in haar ondergoed en wilde een toetje uit de koelkast. Of ik dat er maar even uit wilde halen want het was voor haar véél te koud om bijna in haar nakie bij de koelkast te moeten staan.  En zo heeft ze een heel arsenaal aan smoezen!

Naar bed gaan is bij allebei een probleem. Zoë vindt het niet eerlijk dat zij eerder naar bed moet dan Peter. En Zoë vindt slapen eigenlijk zonde van de speeltijd. Het is dan ook elke avond een hele kluif om het jong naar bed te krijgen. Uiteindelijk lukt het wel, inclusief slaapliedje, maar meestal wel met de nodige woordenwisselingen vooraf.
Peter daarentegen pakt het allemaal wat subtieler aan. Die draait en drentelt, komt nog even terug omdat hij de katten vergeten is te knuffelen, wil dan ineens ook nog een extra knuffel van papa en mama en ondertussen uiteraard met een schuin oog naar de tv kijkend....

Maar al zijn het vaak draakjes en zijn de rollen behang niet aan te slepen om ze achter te plakken, het maakt ze ook tot hele normale kinderen. Met enige regelmaat hoor ik van andere ouders "oh dat doen die van mij ook".
Er is echter één ding wat me echt dwarszit, waar ik andere ouders niet over hoor. Peter en Zoë maken ruzie.  En niet een beetje ruzie, maar echt veel. Zodra ze bij elkaar zijn lijkt het wel of ze erop uit zijn om elkaar het leven zuur te maken. Zoë heeft een kort lontje en Peter maakt daar handig gebruik van. En als Peter eens een keer niet begint, dan gaat Zoë wel iets zoeken waar ze ruzie over kunnen maken. Vreselijk vermoeiend. Zoë wil graag met Peter spelen, maar die vindt Zoë maar een blok aan z'n been, zeker als hij met vrienden is. Laatst zei Peter dat hij de grote broer van z'n beste vriend soms erg irritant vindt, want hij bemoeit zich overal mee, vooral bij het WII-en. Toen heb ik Peter toch maar even een spiegel voorgehouden. Maar of dat nou zo'n indruk maakte?

Anyway, het zal allemaal wel goed komen. Met een beetje begeleiding en een boel liefde enzo. Met de liefde zit het sowieso wel goed. We zijn hier in huis niet bang om elkaar te vertellen dat we van elkaar houden, dat doen we minimaal 2x per dag. Zoë zelfs vaker, soms lijkt het wel alsof ze overloopt van liefde, ze kan er zoveel passie in leggen als ze zegt dat ze van me houdt! Dit gaat dan ook meestal gepaard met een dikke knuffel en een overload aan kusjes. Peter zegt ook gemakkelijk dat hij van ons houdt, en een knuffel kan er ook nog wel vanaf, maar een kusje kunnen we vergeten. Dat vindt hij genânt. Ik probeer het weleens, maar krijg direct commentaar en hij wurmt zich dan letterlijk uit m'n armen. De schat. Het is zo koddig om te zien hoe hij vooral niet wil zoenen, meisjes per sé niet leuk wil vinden en zelfs vol afgrijzen z'n ogen afdekt als hij op tv ziet hoe een stelletje aan het zoenen is. We wachten rustig af....

Bij de Leemansjes is het dus heus niet altijd pais en vree. Maar dat maakt niet uit. Ik moet er eigenlijk niet aan denken dat mijn kinderen van die modeltypes zouden zijn die altijd ja-en-amen zeggen en niet voor zichzelf durven denken. Doe mij dan maar lekker die 2 eigenwijze, soms brutale, vaak zeurende blagen die hier in huis rondlopen. Dat is Kindervreugd. Met een grote K.

Dominique