Daddy's ashes

Het moment dat we papa thuis gaan brengen komt dichterbij. Vandaag zijn Babiche en ik samen naar Crematorium Maaslanden gegaan om papa's as op te halen.

Dat had van tevoren nog wat voeten in aarde, want omdat Els officieel de opdrachtgever van de uitvaart is, is zij ook degene die de as persoonlijk moet ophalen, en anders hadden we een machtiging van haar nodig.
Maar omdat Els onlangs liet weten dat ze voorlopig liever niet heeft dat we haar bellen, konden we het verder niet overleggen. Ik heb haar dus schriftelijk verzocht om die machtiging en gelukkig ook gekregen.


Dus met de machtiging konden Babiche en ik een afspraak maken om de asbus op te halen. Ik wilde het liever niet alleen doen, omdat ik geen idee had hoe ik me erbij zou voelen. Bovendien had Babiche aangeboden om de asbus bij haar thuis te bewaren, dus was het sowieso wel handig als ze mee zou gaan.


Om half 10 ontmoetten we elkaar op het parkeerterrein en liepen samen naar het kantoor. Daar werden we vriendelijk ontvangen met koffie en thee en een boel vragen over hoe het met ons ging enzo. Allemaal superlief, maar Babiche en ik wilden eigenlijk gewoon graag die asbus. 


De medewerkster van Dela legde eerst met een voorbeeld asbus uit hoe het werkte en ging toen papa's as halen. Even later kwam ze terug met een zwarte kunststof urn, met een metalen dekseltje waarop heel mooi een sticker zat met daarop gedrukt zijn naam, geboorte- en overlijdensdatum. 


Ik wilde de as graag zien, had geen idee hoe het eruit zag. Ze deed het dekseltje eraf en liet zien hoe het er van binnen uitzag en ook hoe je de as vrij kunt maken.

Papa zit dus in een plastic zakje. Met een mooi lintje eromheen. De as doet me denken aan dat zand dat je in vogelkooien doet, maar dan grover. Het viel ons op dat de asbus zo zwaar was.

Het dekseltje werd er weer op geklikt en de medewerkster deed de asbus in een mooi tasje. We namen afscheid en vertrokken weer naar buiten. Babiche mocht papa dragen. Tenslotte logeert hij voorlopig een tijdje bij haar. Hij mag fijn op zolder, want we moeten er niet aan denken dat de kinderen er de hand op leggen. We zagen dat al voor ons; "waar hebben jullie je vader uitgestrooid? Nou, in de huiskamer van Babiche".

Gisteren vroeg iemand of we papa in 1x gaan uitstrooien.  "eh ja, we hebben geen plannen om er een maandelijks uitje van te maken of zo" . Maar ze bedoelde eigenlijk of we meerdere plekken in gedachten hadden. Nee, papa strooien we op 1 plek uit, bij zijn geboortehuis in de polder. Daar hoort hij thuis.

Toen we weer bij onze auto's waren namen Babiche en ik afscheid en vertrokken weer richting huis. Ik reed een stukje achter Babiche. Het was eigenlijk best een vreemd idee dat papa's as daar bij haar in de auto stond.

Toch was het vanmorgen geen emotioneel gebeuren. Steeds als ik verwacht dat ik het moeilijk zal vinden, blijkt het mee te vallen en als ik er niet op bedacht ben kan ik het er zomaar ineens heel moeilijk mee hebben, zoals laatst op vaderdag. We vierden het al jaren niet meer, maar toch viel de eerste vaderdag zonder mijn vader me behoorlijk zwaar. Emoties kunnen rare fratsen met je uithalen.

Dominique