Beduusd en verdrietig

Eigenlijk was ik van plan om deze week een lekker luchtig blogje te schrijven over alle onderzoeken die me te wachten staan. Maar vanavond kreeg ik een telefoontje van tante Ton, de oudste zus van mijn vader. Ze belde met slecht nieuws. Nieuws waar ik helemaal beduusd van ben.

Zo'n 13 maanden geleden belde papa mij op met zo'n beetje hetzelfde verhaal. En 2 maanden later was hij er niet meer. Vanavond vertelde tante Ton dat hun jongste (en laatste) broertje, oom Frans gisteren is opgenomen in het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Er was een bronchoscopie gemaakt en daarmee werd een tumor gezien op een van zijn longen. Vandaag is hij overgebracht naar het Radboud in Nijmegen. Morgen volgt er nog een scan. Pas daarna zal er een officiele diagnose volgen en hopelijk een behandelplan.

Hoewel mijn tante zei dat we ons nu nog niet ongerust moeten maken, doe ik dat wel. Toen papa belde met zijn mededeling, was het ook nog niet zeker dat het longkanker was, het was slechts een vermoeden. Bij oom Frans is het officieel ook alleen nog maar een vermoeden. Maar ik weet hoe het met papa is afgelopen.

Ik heb niet veel contact met oom Frans. Nooit gehad. Maar tijdens papa's ziekte en na zijn overlijden was zijn aanwezigheid voor mij van onschatbare waarde. Ik heb veel aan hem gehad in die periode en daar ben ik hem heel dankbaar voor.

Het gezin waarin mijn vader opgroeide bestond uit 5 kinderen. Tante Ton is de oudste. Daarna kwam oom Joep, hij is enkele jaren geleden aan kanker overleden. Het derde kind was  mijn vader, Albé. Na mijn vader kwam Dymphie. Zij overleed op driejarige leeftijd. Ongeveer een jaar na haar overlijden, overleed mijn opa, hun vader. Mijn oma was toen in verwachting van oom Frans.

Voor tante Ton vind ik het misschien nog wel het ergste. Als oudste van het gezin, bijna tachtig is ze, heeft ze al een zusje en twee volwassen, jongere, broers overleefd. Moet ze nu ook haar jongste broertje overleven?

Vandaag heb ik nog een mailtje gestuurd naar tante Ton en oom Frans. Een uitnodiging om op 1 september aanwezig te zijn bij het uitstrooien van de as van papa. Toen tante Ton belde dacht ik in eerste instantie dat ze daarover belde. Wat een bizarre wending heeft mijn dag genomen.

Ik ben beduusd en verdrietig. Hoewel mijn hoofd weet dat alles nog niet verloren is, dat de diagnose nog niet officieel is,  heeft mijn hart zich al verzwaard. Want mijn hart denkt aan wat papa is overkomen. Bij zijn telefoontje had ik ook nog hoop. Hoop dat het een foutje was, dat het niet goed gezien was. Niet zo gek misschien dat ik die hoop nu even niet kan vinden. Mijn hart is nu gewoon een beetje bang.

Dominique