Papa is voorgoed thuis

Ongeveer 2 weken geleden prikten Jeroen, Babiche en ik een datum en tijd. En vanmiddag was het zover. We gingen papa's as uitstrooien.

Om 2 uur haalde ik tante Ton en oom Jan thuis op. Allebei aardig op leeftijd, dus wandelstok en rollator ook ingeladen. Om half 3 kwamen we aan op de afgesproken plek in de polder vlakbij papa's geboortehuis in de polder.

We gingen door het poortje het natuurgebied in, richting grote braamstruiken waarin een pad gebaand is door de wilde koeien en paarden die in het gebied leven. Gelukkig waren de dieren er zelf niet vandaag. Ondanks de regen van gisteren was de grond gelukkig niet erg drassig zodat ook tante Ton met rollator goed uit de voeten kon. We gingen door het paadje en kwamen op de door de natuur gecreeërde "binnenplaats" uit.


Een stukje verder was de waterkant. Het water was niet echt goed zichtbaar vanwege het vele riet, maar bij de twee bomen zouden we in ieder geval een begin maken met het uitstrooien. Peter en Zoë wilden eerst de boom uittesten. Iedereen was zo enthousiast over de serene schoonheid van dit prachtige natuurgebied dat we bedachten dat het toch wel een heel mooi idee zou zijn om voortaan ieder jaar met onze gezinnen hier  te gaan picknicken.

Jeroen en Marieke hadden plastic bekers en wijn meegenomen om eerst, helemaal in de stijl van papa, een toast uit te brengen.

Na de toast haalde Babiche het dekseltje van de urn af en vouwde de zak eromheen. Ik had een klein bewaardoosje meegebracht omdat ik nog een beetje van de as wil bewaren. Met een klein maatschepje hevelde ik wat van de as over. Daarna mocht tante Ton als eerste wat as gaan uitstrooien. Met in gedachten de kleine Albé die altijd thuiskwam met potten vol insecten uit de bomen in de buurt,  vond ze het een mooi idee om dat rond de boom te doen.

Toen tante Ton klaar was mochten Peter en Zoë. Ze kozen ieder een andere boom uit. En ze kregen de smaak te pakken, het liefst hadden ze de hele urn met z'n tweetjes uitgestrooid! Maar ze vonden het ook gewoon mooi om overal een beetje as achter te laten, tot zelfs tussen de takken van de bomen. Zoë vond het wel even moeilijk, want hoe kon opa nou overal zijn? Ik legde haar uit dat toen opa's kist in de oven ging, de as overbleef. En dat je van die as overal een beetje kunt achterlaten, zodat opa's geest overal in de polder bij zijn geboortehuis kan zijn. Dat vond ze gelukkig wel een acceptabele uitleg. 

Ook ik koos ervoor om aan die waterkant wat as uit te strooien, over het riet. Ik deed het met mijn handen, het voelde vreemd aan. De as is vrij grof maar in je handen geeft het toch een heel stoffig gevoel. 

Toen Jeroen en ik in mei onder leiding van Ronald een wandeling door het gebied maakten, was het niet mogelijk om verder te gaan dan dit punt, omdat het te moerassig was langs de waterkant. Nu, na de zomer, was het wel mogelijk om verder te lopen. We besloten om verder te gaan, alleen tante Ton en oom Jan bleven achter bij de bomen omdat de drassige modder voor hen toch wel moeilijk begaanbaar was. 

Vanaf hier was de wiel veel beter zichtbaar en was het ook mogelijk om de as echt over het water uit te strooien. 

Hier strooiden we om beurten een handje as uit over het water en het riet. Het was zo mooi om te zien hoe de as verwaaide over het water.

Er werd ook gelachen. Hoewel ik nog gewaarschuwd was door een vriend dat je goed moest uitkijken met de wind, ging het toch even mis. Net toen ik een beetje as uitstrooide over het water waaide het weg. Recht in Zoë's gezicht die op dat moment even naast me was gaan staan..... En Jeroen en ik hadden het er nog over gehad vantevoren, goed op de wind letten, geen The Big Lebowski scene nadoen....... Gelukkig was het maar een klein handjevol dat op Zoë landde en niet de hele urn zoals in de film.

Alles bij elkaar was het sowieso geen zware bedoening, dat had papa ook niet gewild. Hij hield wel van een geintje op z'n tijd, hij zou het ook prachtig gevonden hebben om te zien hoe z'n kleinkinderen kwistig en enthousiast z'n as rondstrooiden in het door hem zo geliefde natuurgebied.

Omdat er in zo'n urn toch best veel as zit, schoot het natuurlijk niet zo heel erg op met steeds een handje hier en een schepje daar. Babiche, Jeroen en ik besloten dat we de rest van de inhoud met z'n drieën in z'n geheel zouden uitstrooien over het water. Een klein stukje verderop, waar de wind wat gunstiger stond.

Op Marieke na, die nog wat foto's zou maken, gingen de anderen vast terug naar tante Ton en oom Jan die op het beschutte plekje binnen de braamstruik-muren nog op ons wachtten.

We hielden de urn samen vast en probeerden samen de urn leeg te strooien. Dat ging toch niet zo gemakkelijk als we hadden gedacht, nog steeds kwam er maar een klein beetje uit.

Daarna strooiden we ieder voor zich nog apart een handjevol as uit, ieder op z'n eigen manier, waarbij Babiche toch duidelijk de voorkeur gaf voor de "bowlingmethode". Dit tot grote hilariteit bij Marieke die het allemaal op foto vastlegde.

  

Nog altijd bleef er een aanzienlijke hoeveelheid over, dus Jeroen besloot om toch maar de plastic zak uit de urn te halen en de zak zachtjes en voorzichtig leeg te schudden tot deze helemaal leeg was.

Toen alle as door de wind over het water, het riet en het grasland verwaaid was bleven we met z'n drietjes nog even napraten. We hadden niet eens in de gaten dat Marieke al weggegaan was en van een afstandje nog wat foto's maakte van ons, en van het prachtige gebied waar papa zo'n heerlijke jeugd heeft gehad. 

We hebben papa vandaag thuis gebracht! De cirkel is rond.

Helaas waren er wat mensen afwezig die er eigenlijk wel bij hadden moeten zijn. Els, de vriendin van mijn vader, had er zelf voor gekozen om niet aanwezig te zijn, maar oom Frans en tante Rick waren helaas verhinderd omdat oom Frans nog erg ziek is. Hopelijk verzacht dit beeldverhaal een beetje de pijn van het niet aanwezig kunnen zijn. 

We gingen terug naar de auto's en spraken af bij Het Veerhuis op het terras. Hier was ook de condoleance vorig jaar op 20 september, na de uitvaart van papa. Het is prachtig gelegen aan de Maas in Bokhoven.
Op de weg er naartoe kwamen we langs papa's appartement in Slot Haverleij. De balkondeur stond open. Het was raar om er langs te rijden en te weten dat je er niet naartoe kunt gaan. Ik had het er met tante Ton in de auto nog even over. Els heeft wel contact gehouden met papa's zus en broer, maar wil dat niet met zijn kinderen. Els is depressief en ik respecteer haar wens om geen contact te hebben, maar ik vind het toch vreemd dat ze dan de kinderen van Albé buitensluit, maar z'n zus en broer niet. Dat doet best pijn. Gelukkig hebben we elkaar.

Op het terras van het Veerhuis was het goed toeven. Het was heerlijk weer om buiten te zitten met uitzicht op de Maas. We genoten van een hapje en een drankje en van elkaars gezelschap. Peter haalde in het café nog even een stok kaarten om met mij een potje te pesten. Gewoon lekker genieten met z'n allen.

Even later kwamen Adri en Ronald ineens op de fiets aan. Zij zijn de huidige bewoners van papa's geboortehuis en hebben ons heel gastvrij en warm in hun huis verwelkomd. We hebben nog even met ze gepraat voordat we weggingen en hopelijk houden we het contact warm, want ik mag ze allebei erg graag.

Gijs was met de kinderen al naar huis gegaan en ik heb tante Ton en oom Jan nog even thuis gebracht.
Al met al was het een heerlijke middag. Geen zwaar gedoe, maar luchtig, liefdevol en vrolijk. Zoals het moest zijn. Ik kijk er tevreden op terug en ik denk dat papa trots op ons is.

Dominique