En dan is zomaar ineens bijna het jaar om. 2012 was een raar jaar voor de Leemansjes.
Toen ik tijdens de jaarwisseling 2011/2012 het nieuwe jaar instapte was dat met gemengde gevoelens. Mijn vader was nog maar kort daarvoor overleden en het voelde alsof ik hem ging achterlaten in 2011. Een vriend had me geadviseerd om mijn verdriet denkbeeldig aan een vuurpijl vast te maken en weg te schieten. Bij gebrek aan vuurpijl deed ik dat dan maar met sterretjes. En hoewel het me wel hielp om vol goede moed 2012 tegemoet te treden, bleef het verdriet toch wel prominent aanwezig.
In februari werd ik zonder pardon de ziektewet uitgeschopt door een van de incompitente wannabe-artsen van het UWV. Ik dreigde het traject van de WIA in te gaan en dat moesten ze kost wat kost zien te voorkomen. Niets gemakkelijker dan iemand dan zonder argumenten gewoon gezond verklaren. Daar stond ik dan. Rechtstreeks door naar de ww. En daar word ik geachte elke 4 weken 4x te solliciteren. Dat er geen banen te vinden zijn om op te solliciteren boeide ze niet, als ik maar zou solliciteren.
Mijn darmen reageerden vrijwel acuut op deze stress. Mijn buik begon op te zwellen en de krampen waren niet te harden. In de loop van het jaar kreeg ik een CT- en een MRI-scan, een echo en uiteindelijk weer een coloscopie om te onderzoeken wat de stand van zaken was.
Inmiddels werd de relatie met Els ook steeds minder frequent. Al sinds papa's ziekte was ze niet meer bij ons geweest. En bij elke kinderverjaardag was er een reden waarom ze niet kon komen. De verjaardag van Jara in maart vergat ze zelfs helemaal. Bij Peter's afzwemmen belde ze de dag vantevoren af. Ik liet hem wel naar haar bellen nadat hij geslaagd was. Ze beseft het waarschijnlijk niet, maar Peter en Zoë missen haar ontzettend als oma.
Begin juni belde ze Babiche, nadat ze mij niet te pakken had gekregen, en liet weten dat ze op doktersadvies meer aan zichzelf moest denken en voorlopig geen contact zou opnemen. Babiche vroeg of ze wilde dat wij dan zouden bellen? "Liever niet". Nou daar konden we het dus mee doen. Ze wilde dus geen contact meer. Een paar weken later was Zoë jarig en ze liet helemaal niets van zich horen. Voor Zoë een grote teleurstelling, hoewel we haar al voorzichtig hadden voorbereid dat oma waarschijnlijk niet zou komen of bellen. Maar ze had zelfs geen kaartje gestuurd....
De zomervakantie brak aan. En ongeveer gelijktijdig de herfst. Qua weer dan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten