De zomervakantie viel al vroeg deze keer, de tweede week zouden we een week op vakantie gaan. Zoë en ik waren op zaterdagochtend in het dorp om nog wat laatste spullen voor de vakantie te kopen, toen mijn telefoon ging. Het was mijn vriendin Caroline. Ik weet niet waarom, maar toen ik haar naam zag staan in het scherm kreeg ik meteen een naar gevoel. M'n gevoel bleek juist. Caroline vertelde dat haar moeder die ochtend was overleden.
Het was meteen omschakelen. Caroline's moeder was wel al op leeftijd, maar dat maakte het niet minder verdrietig. Herinneringen aan vroeger kwamen direct boven. Ze was altijd zo lief en zorgzaam.
Gelukkig zouden we op vakantie gaan naar Het Vennenbos in Hapert, dus ik kon dan gewoon naar de begrafenis.
We gingen op vakantie en het was droog en niet koud. Dus we dachten niet aan jassen of truien. Het Vennenbos heeft een subtropisch zwemparadijs, en daar heb je dat allemaal niet nodig. Maar het ging regenen. En het bleef regenen. Uiteindelijk konden we het huisje eigenlijk niet meer goed bereiken omdat het pad naar de deur in een rivier veranderde.
We maakten er maar het beste van. Peter was vreselijk verkouden en hoestte als een ouwe zeehond. Gelukkig was het op de dag van de begrafenis wél mooi en warm weer en aangezien de uitvaart in Schijndel was en de condoleance op de weg naar Boxtel, kon ik daarna thuis nog even wat warme kleding en jassen ophalen. De begrafenis was erg mooi, maar ook heel verdrietig. Ik vond het moeilijk om Caroline zo te zien. Ik had hetzelfde meegemaakt met papa, maar je wil gewoon niet dat het een ander ook overkomt.
's Middags nam ik mama mee terug naar het Vennenbos, Babiche en de tweeling waren er ook en zouden mama 's avonds weer mee terug nemen.
De laatste dagen van de vakantie verregenden ook en ik nam me voor om volgend jaar minstens 500 km te gaan rijden, want dit was de 3e zomervakantie die letterlijk in het water viel en echt ontspannen vakantie vieren is het niet als de kids "opgesloten" zitten in een vakantiehuisje.
Na deze vakantie gingen we nog een paar dagen logeren bij Annemieke in Amsterdam. Het weer was erg wisselend. Ik wilde een nieuw laptopje kopen en Gijs en ik kwamen thuis met een 3D tv.... En die moest ook nog met de trein mee terug naar Boxtel.... Nou ja, het was ff sjouwen maar toen hadden we ook wat!
De rest van de zomer bleef het wisselend koud en nat of warm en zonnig. Tegen de tijd dat school weer begon, begon eigenlijk ook de zomer. Jammer.
In de tussentijd hadden we vernomen dat oom Frans, de jongere broer van papa, óók longkanker had. Zijn prognoses waren wel wat beter dan die van papa, dus er was gelukkig nog hoop.
Op 1 september zouden we de as van papa gaan uitstrooien. Helaas zonder oom Frans, maar gelukkig ging tante Ton wel mee. We hebben Els ook uitgenodigd maar ze belde om te laten weten dat ze niet mee zou gaan. Ze zou op korte termijn een operatie krijgen en vond dat ze voor zichzelf al goed afscheid had genomen.
Hoewel ik erg opgezien had tegen het uistrooien, viel het heel erg mee. Mede door de luchtige manier waarop Peter en Zoë ermee omgingen. Het gebied waar Jeroen en ik een plek hadden uitgekozen is zo prachtig, het moest gewoon goed zijn zo.
Op 14 september was papa precies een jaar dood. Gek genoeg zocht niemand in de familie contact, ik ook niet. Maar ik had het wel vreselijk moeilijk die dag. Ik kreeg wel via de social media hele lieve reacties. En de allerliefste kwam van Caroline. Zelf nog in de rouw om haar moeder, maar ze had aan mij gedacht! Er lag een superlief kaartje in de bus, precies op het juiste moment. Zoals mijn moeder zou zeggen; daar krijg je een warm hartje van! Als je zo'n kaartje dan leest, dan weet je weer waarom je al zo lang bevriend bent. Omdat we heel veel om elkaar geven. We zien en spreken elkaar veel te weinig, maar de momenten dat we wel bij elkaar zijn, zijn dan ook extra speciaal.
Begin oktober kreeg ik een coloscopie. Van tevoren moest ik laxeren. Gelukkig deze keer niet met 4 (!) liter Kleanprep, maar een ander middeltje waar ik maar 2x een glas van hoefde te drinken. En weer was het vreselijk goor. Ik begrijp niet waarom dat spul niet wat lekkerder gemaakt kan worden. Ik ga echt niet meer drinken dan nodig is hoor, het laxeert toch wel als een dolle :-) . Bij de scopie zou ik een roesje krijgen. Ik maakte me niet druk, want de vorige scopie verliep dankzij het roesje helemaal pijnloos. Deze keer liep dat dus een beetje anders.... Ik had het idee dat er helemaal geen roesje gegeven was, ik voelde alles en was me bewust van alles wat er gebeurde. Wat een pijn! Bevallen is minder erg. En er zaten niet eens ontstekingen in de darmen! Enfin, na dit debâcle mocht ik weer naar huis, een traumaatje rijker.
Een paar weken later de uitslag. Geen activiteit van de Crohn. En de darmproblemen die ik al die tijd al ervaar komen door "prikkelbaar darm syndroom". Ach, dat kan er ook nog wel bij. Is alleen niks tegen te doen. Komt vaker voor bij Crohnpatiënten. Omdat mijn weerstand zo vreselijk laag is, wilde de arts eigenlijk stoppen met de Remicade infusen. Maar omdat het niet zeker is dat het weer zal werken als het later toch weer nodig blijkt te zijn besloten we dat we dat risico toch maar niet gaan nemen. Er zijn 3 soorten medicatie die kunnen werken tegen Crohnactiviteit en 1 daarvan bleek mijn lever al niet tegen te kunnen en dan wordt de spoeling wel erg dun qua mogelijkheden. In plaats van stoppen zou de interval tussen de infusen vergroot worden van 8 naar 10 weken. Dat wil ik best proberen.
De reumatoloog heeft me een nieuw medicijn erbij gegeven wat de werking van de Methotrexaat moet verhogen, zodat ik het spul zelf niet hoef te verhogen, want dat gaf in 2011 ook al zo'n feest op m'n lever. Nou en dat kan wel een half jaar duren voordat het gaat werken, dus voorlopig weet ik nog niets en is m'n weerstand nog altijd vreselijk laag. Het eeuwige verkouden zijn vind ik nog niet zo'n ramp. Maar steeds opnieuw een koortslip, daar kun je echt gestoord van worden! Ik heb zelfs al littekentjes op m'n onderlip!
En zo breekt dan december aan. De laatste maand van 2012. Peter werd op 1 december 10 jaar. Een tiener in huis, wat gaat de tijd toch snel. Veel te snel denk ik soms. Zoë is ondertussen haar tanden als een razende aan het wisselen. Half december mocht Peter een slaapfeestje geven. Het werd erg gezellig met al die jongens, maar wat een nacht! Dat doen we maar 1x per kind.....
Kerstmis verliep lekker rustig. Op eerste kerstdag kwam mama gourmetten. Onze kinderen zijn kieskeurige eters, dus een driegangen diner is sowieso niet aan ze besteed. Gourmetten is dan een stuk leuker om te doen. Op tweede kerstdag nam Gijs Peter mee naar The Hobbit en hadden Zoë en ik een lekker rustig middagje. En 's avonds uiteraard weer gourmetten.
En nu is het dan bijna oud & nieuw. Weer een jaar voorbij. Weer een jaar met ups & downs. Weer een jaar dat niet werd waar we op hoopten. De belastingdienst heeft nog altijd niets van zich laten horen, we weten nog steeds niet waar we aan toe zijn met papa's nalatenschap. Hoeveel gaat de belastingdienst inhouden op de erfenis? Van Els hebben we ook verder niets meer gehoord. Ik heb haar wel een kerstkaart gestuurd. De kinderen missen haar nog steeds in hun leven. Wat Peter betreft heeft hij nog steeds 3 oma's, hij zei het gisteren nog. Ik hoop het voor hem. Ik hoop voor hem en Zoë dat Els bij haar positieven komt en weer contact opneemt. Dat ze in ieder geval de kinderen weer in haar leven wil toelaten. We hoeven de deur niet bij elkaar plat te lopen, dat deden we ook niet toen papa nog leefde. Maar een normaal contact is toch niet teveel gevraagd? Zij leeft daar tussen onze herinneringen aan papa, terwijl Babiche, Jeroen en ik helemaal niets hebben. Dat zou niet zo erg zijn, als we af en toe eens welkom waren in papa's huis.
Met oom Frans gaat het niet zo goed. De chemo's sloegen niet aan en zijn hart had het bijna begeven. Als hij is aangesterkt gaan ze proberen de tumor aan te pakken met bestralingen. Ik hoop zo dat het gaat lukken, dat hij nog flink aantal mooie jaren tegemoet kan gaan.
Wat mij betreft mag 2013 een mooier en beter jaar worden dan 2012 was. Maar ik blijf positief. In 2013 wil ik weer een echte zomer, geen darmproblemen, geen gewrichtspijnen, een betere conditie en een leuke (kleine) baan. Ik wil voor de kinderen hun oma terug. Geen gezeik met het UWV meer. Een betere financiële situatie. Gestopt zijn en gestopt blijven deze keer. Mijn goede voornemen voor 2013; ik ga goed in m'n vel zitten!
Ik wens iedereen vanaf deze plek een prachtig en gezond 2013 toe!
Dominique
Geen opmerkingen:
Een reactie posten