Voor mij was hij vooral een schat van een oom. Voor vele anderen in de toneel- en televisiewereld een geliefd acteur en regisseur.
Ad was eigenlijk niet mijn oom, maar mijn achterneef, een volle neef van mijn moeder. Maar hij was veel ouder dan mama, dus logischerwijs werd het gewoon een oom. Hij woonde in Amsterdam, we zagen hem niet zo heel vaak. Als Gijs en ik naar Amsterdam gingen probeerden we altijd met Ad af te spreken, meestal op het Leidsche Plein bij Café Reynders. Andere keren dat we elkaar troffen was meestal bij een minder gezellige gelegenheid, begrafenissen en crematies van de familie. Die gelegenheden waren meestal een soort van familiereunie. Je zag elkaar weinig, maar de familie was op zo'n moment altijd wel redelijk compleet.
Hij was de meest attente man die ik ooit heb gekend. We hebben best een grote familie, die zich de afgelopen jaren gestaag heeft uitgebreid, maar elk familielid, jong of oud, mocht op zijn of haar verjaardag een telefoontje van Ad verwachten. De verjaardagen van zijn ooms en tantes bezocht hij trouw.
Toen ik nog klein was keek ik erg tegen hem op, voor mij was hij "die beroemde oom". Hij kwam op televisie! Speelde in Floris, Medisch Centrum West, GTST en Ha die Pa!. Prachtig vond ik dat. Als er een uitzending kwam waarin Ad meespeelde ging de tamtam van de familie aan de gang. Tante Thia en tante Riet (mijn oma) belden dan de rest van de familie om te laten weten dat ze voor de buis moesten gaan zitten.
Hij moest eens spelen in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Dus de hele Brabantse tak van de familie kocht een kaartje. We vulden zo'n beetje een hele rij, vrij vooraan. Ad was zenuwachtig, want hij was stiekem wel een beetje bang dat we iets geks zouden doen. Maar we hielden ons in, hoewel we na afloop wel als eersten opstonden en de blaren op onze handen klapten. Omdat ik er vlakbij in een piepklein appartementje woonde, togen we na afloop met de hele familie naar mijn stulpje om wat te drinken en na te praten. Niet iedereen kon zitten, maar het was wel heel gezellig.
Helemaal onbekend bij het grote publiek was Ad nu ook weer niet; hij had zelfs een Wikipedia pagina en hij stond ook op the Internet Movie Database , een Amerikaanse website. Ik voel me nog altijd best trots dat ik een oomzeggertje mocht zijn van Ad, niet iedereen heeft tenslotte een "beroemde" oom!
Helaas was Ad ook best eenzaam. Hij had al jaren geen relatie meer. Ooit had hij even iets gehad met Frank Sanders, en hij had een best lange relatie met Bram, maar daarna bleef hij alleen. Toch kwam hij altijd vrolijk en positief over.
Toen Gijs en ik nog maar net een relatie hadden, ging hij altijd op vrijdagmiddag na het werk wat drinken met collega's. Daar trof Gijs altijd Adriaan van Limpt, een operazanger en zangpedagoog bij musicals. Helaas was hij erg ziek. Na zijn overlijden wilde Gijs graag praten met iemand die hem had gekend. Ik heb Ad toen een brief gegeven voor Willem Nijholt die hij persoonlijk kende. Enige tijd later stond Willem Nijholt op mijn antwoordapparaat! Hij liet weten op vakantie te gaan, maar na zijn vakantie nog eens te bellen. Helaas is hij dat vergeten, maar desondanks had Ad zijn best gedaan voor Gijs.
Ad en ik kregen ongeveer tegelijkertijd de diagnose Ziekte van Crohn. We werden elkaars klankbord. Je zit toch met vragen, zeker in het begin. En dan is het fijn om met iemand te praten die hetzelfde meemaakt. We hebben er een paar lange telefoongesprekken aan gespendeerd. Dat was zo fijn.
Op 6 juni 2010 was er weer een familiereunie. Ad was er ook. Zoals altijd had hij belangstelling voor iedereen die aanwezig was. Dat was zijn kracht, zijn gave. Als je ergens kwam waar hij ook was, dan wist je dat hij ook even bij jou kwam zitten, gewoon even lekker samen praten. Die familiereunie, het was de laatste keer dat ik Ad zou zien en spreken. Ik moest zo nodig op mijn 40e verjaardag de hort op, hij had mij niet kunnen bereiken. En ik kreeg hem niet te pakken op zijn verjaardag....
En toen kwam die mail van een andere oom/achterneef. Ad was opgenomen in het ziekenhuis. Hij was thuis op de vloer gevonden door zijn broer. Hij werd in coma gehouden. Ik wist op dat moment dat ik hem nooit meer zou zien. Op 22 maart 2011 is hij overleden. Zijn lichaam was op.
Mijn lieve oom, mijn klankbord, hij was er niet meer. De avond na zijn overlijden werd het aangekondigd in Shownieuws op SBS6. Ook stond het op diverse nieuwssites vermeld op internet. Fijn dat er aandacht aan werd besteed, dat had hij verdiend.
De uitvaart was erg mooi. Een goede vriend uit de toneelwereld vertelde over Ad en hij had van mij uren door mogen gaan. Het was zo fijn om te luisteren naar zijn levensverhaal.
Een paar weken later, mama en ik waren boven bezig met de kinderbedtijd, kwam Gijs een beetje bleek naar boven. Mama's telefoon was gegaan, maar hij was te laat met opnemen. Het nummer in beeld was van Ad.... Maar het nummer was toen al afgesloten. Ik heb nog geprobeerd te achterhalen hoe het kon, maar niemand kon het verklaren. Het zal wel altijd een mysterie blijven, dat gemiste telefoontje van een afgesloten telefoonnummer...
Onlangs werd de serie "Ha die Pa!" herhaald op Best24. De aflevering waarin Ad de buurman speelde kwam voorbij. Wat was het heerlijk om hem weer te zien lopen en te horen spreken! Hoewel het een beetje dubbel voelde, heb ik er toch met volle teugen van genoten.
Lieve Ad, je bent niet meer hier bij ons. Maar gelukkig hebben we de beelden nog! :-)
In onderstaand fragment uit "het zonnetje in huis" speelt Ad de priester (vanaf 1.38).
Ad Hoeymans
Geen opmerkingen:
Een reactie posten